My Top 10 Old Games Pt2 (7-6)

Συνεχιζοντας το κειμενο με το Top 10 παλιων αγαπημενων μου παιχνιδιων εχουμε την κλασικη και αγαπημενη σειρα των Silent Hill, Να διευκρινησω οτι εχω παιξει το πρωτο silent hill σχεδον στην εποχη του ανω το 2 δεν μπορω να θυμηθω την πρωτη φορα που το επαιξα, θυμαμαι ομως την μια σκηνη που με ειχε σοκαρει τοτε και ηταν το μονο που μου ειχε κυριολεκτικα καρφωθει στο μυαλο. Το επαιξα ομως ξανα καπου στο 2009 και ετσι εχω μια καλυτερη εικονα και αναμνηση με το ιδιο σοκ στην σκηνη που αναφερομαι ποιο πανω και πραγματικα περιμενω την αναδημιουργια της στο remake που ερχεται απο την Blooper για το οποιο εχει μιλησει σε προηγουμενη αναρτηση.

 Η κλειστοφοβικη ατμοσφαιρα, η ομιχλη, οι χαρακτηρες που αρκετες στιγμες με εκαναν να αμφιβαλλω για αυτα που βλεπω, ολα αυτες οι μικρες λεπτομεριες που προσεχεις πλεον στην δευτερη η τριτη φορα που παιζεις το παιχνιδι .  Να σημειωσω πως σιγουρα καταλαβα πολυ περισσοτερα οταν το επαιξα καπου στο 2019.   Και οσο γραφεται το κειμενο βλεπω οτι συνεχεια ολο και κατι ανακοινωνεται κατω απο την ομπρελα Silent Hill. 

Υπαρχει ενα πολυ ωραιο βιντεο στα ελληνικα το οποιο μιλαει και δειχνει τις αναφορες και τα easter eggs που υπαρχουν στο Silent Hill 1 το οποιο βρισκεται  ΕΔΩ    

 

Κανοντας μια γρηγορη βολτα στο Metacritic το οποιο παντα χρησιμοποιω γενικα ως "μπουσουλα" του τι περιμενω απο αποψη βαθμολογιων χωρις αυτο να μπορει να επιρρεασει την δικη μου προσωπικη προτιμηση, παρατηρω οτι τα δυο πρωτα silent hill συγκεντρωνουν υψηλες βαθμολογιες, μεχρι και το τριτο, μετα φαινεται να υπαρχει μια γενικοτερη πτωση. Η οποια σχεδον με βρισκει συμφωνη. 

 

 

Στο ιδιο μοτιβο και η εμβληματικη σειρα των Resident Evil που ειχα την ευκαιρια να τα παιξω απο την πρωτη κι ολας κυκλοφορια τους, και η αναμνηση που εχω απο αυτο ειναι να ειμαστε μαζεμενα ολα τα παιδια παρεα και να προσπαθουμε να λυσουμε τους γριφους. Χωρις να ξερουμε αγγλικα και χωρις να εχουμε τις "ικανοτητες" που εχουμε μετα απο χρονια gaming. Αγαπημενο μου ομως της σειρας ηταν και παραμενει το Resident Evil 4  το οποιο αρκετα προσφατα εγινε και Remake με μικρες διαφοροποιησεις και αναμεικτες λιγο κριτικες. Το οποιο δεν εχω παιξει ακομα.

Δυστυχω ομως δεν εχω καταφερει απο τοτε να ξαναπιασω κανενα παιχνιδι της σειρας εκτως απο το Village το οποιο ομως βρισκεται στην επομενη λιστα με τα παιχνδια που εχω παιξει απο το 2019 και μετα που αρχισα να ξαναπαιζω συστηματικα. Βεβαια αυτην την παραλειψη θα φροντισω να την διορθωσω καποια στιγμη και μιας και εχουν περασει τοσα χρονια το μονο σιγουρο ειναι οτι δεν θα θυμαμαι τιποτα. 

 

  

Lina The Sad Vampiress

Thief (2014)

 

 

     Το Thief (2014), το τέταρτο παιχνίδι της ομώνυμης σειράς, με τον διάσημο κλέφτη Garrett  μετά από σχεδόν μια δεκαετία απουσίας. Το παιχνίδι, τ κυκλοφόρησε από την Eidos-Montréal, παντρεύει τον κλασικό μηχανισμό του stealth με σύγχρονα στοιχεια. 

    Σκοτεινή και μυστηριώδης ατμόσφαιρα, σε μια πολη που μαστιζεται απο μια πανδημια και ακολουθεί τον Garrett, έναν διαβόητο κλέφτη που επιστρέφει στην πόλη μετά από πολλά χρόνια για να ανακαλύψει ότι όλα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα με παραφυσικα στοιχεια, αλλά υπάρχουν μικρά κενά καθώς οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν παρουσιάζουν καμία ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη του παιχνιδιού 

     Ένα από τα πιο ωραία χαρακτηριστικά του Thief είναι η σκοτεινή και μυστηριώδης ατμόσφαιρα. Η πόλη στην οποία εξελίσσεται το παιχνίδι είναι γεμάτη με σοκάκια, σκιερά στενά και αποπνικτικά κτήρια που δημιουργούν ένα αίσθημα ασφυξίας και φόβου. Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι αξιοθαύμαστη, με κτίρια γεμάτα μυστικά περάσματα και πλούσιο διακοσμητικό σχεδιασμό, που καθιστούν το παιχνίδι ιδανικό για εξερεύνηση. 

 

    Το gameplay είναι φτιαγμενο καθαρα για Stelth και δίνει μεγάλο βάρος στη μυστικότητα. Αντί να τσακώνεσαι με τους φρουρούς, καλύτερα να τους αποφεύγεις. Η πρόκληση είναι να βρεις τον πιο έξυπνο τρόπο να πλησιάσεις και να ξεφύγεις από κάθε αποστολή, χρησιμοποιώντας παγίδες και περισπασμούς. Αν και οι μάχες δεν είναι το δυνατό σημείο του παιχνιδιού, καθώς μπορεί να σου φανεί κάπως άγαρμπες, η όλη διαδικασία της μυστικότητας είναι το βασικό του ατού.

     Τα γραφικά του Thief είναι γενικά καλά, με τον φωτισμό και τις σκιές να δημιουργούν μια πολύ καλοφτιαγμένη ατμόσφαιρα.  Και ο ήχος από την άλλη είναι εξαιρετικός, με κάθε ψίθυρο και βήμα να συμβάλλει στη δημιουργία μιας έντονης εμπειρίας μυστικότητας.

     Κάπου εδώ θέλω να αναφέρω τις ομοιότητές του με το Dishonored ειδικά στον τομέα του gameplay και της ατμόσφαιρας. Και τα δύο παιχνίδια επικεντρώνονται στο Stealth , δίνοντας έμφαση στην αποφυγή της άμεσης σύγκρουσης και στην αξιοποίηση του περιβάλλοντος. Ο σχεδιασμός των επιπέδων είναι επίσης παρόμοιος, προσφέροντας  πολλαπλούς τρόπους προσέγγισης κάθε αποστολής, είτε μέσω απόκρυφων διαδρομών είτε μέσω της αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον. Η σκοτεινή, βιομηχανική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει το Thief θυμίζει έντονα το δυστοπικό σύμπαν του Dishonored,  Tο Dishonored προσφέρει υπερφυσικές δυνάμεις, ενώ το Thief στηρίζεται περισσότερο στην επιδεξιότητα και τη μυστικότητα, οι δύο τίτλοι είναι παρόμοιοι, κάτι που στο μυαλό μου τα έφερε δίπλα δίπλα. Κάπου νομίζω ότι άκουσα και τον ίδιο βήχα απο φρουρό. 

     Το Thief  είναι ένα παιχνίδι που σέβεται την κληρονομιά του, προσφέροντας μια καλή εμπειρία για τους λάτρεις των stealth παιχνιδιών. Αν είστε φαν του Dishonored ας του δώσετε μια ευκαίρια. 

    Το μόνο σημείο το οποίο με δυσκόλεψε πάρα πολύ ήταν ο μη γραμμικός χάρτης, που σε κάποιο σημείο σε μία δευτερεύουσα αποστολή αναγκάστηκα να γυρίσω σε προηγούμενο save γιατί δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω στην αρχική η περιοχή.

Βαθμολογία: 8/10.

 

  Lina The Sad Vampiress