The Thaumaturge

    Είναι σπάνιες και ελάχιστες οι φορές που είμαι τόσο εντυπωσιασμένη δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη για ένα παιχνίδι, και πρεπει να καταβάλλω προσπάθεια για να μπορέσω να γράψω κάτι που να έχει σωστό ειρμό. 

 

    Εκπληκτικό το Thaumaturge με developer την  Fool's Theory (που προς έκπληξη και ντροπή μου δεν είχα προσέξει ότι είναι πίσω από το remake του witcher3 - από τα αγαπημένα μου RPG- και έχει ανάμειξη και με το Baldurs gate III ) και Publisher την 11 Bit Studios - την οποια τελευταία δεν σταματάμε να την βλέπουμε μπροστά μας. 

    Ένα story-driven RPG με Turn-base με κάρτες μάχες που εκτυλίσσεται στην Πολωνία του 1905 το οποιο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2024 μόνο για υπολογιστές, ενώ για PS5 και X-Box θα κυκλοφορήσει λίγο αργότερα χωρίς να υπάρχουν ακόμα ημερομηνίες. 

 

 

   O Wictor είναι ένας Thaumaturge, το έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του, με τον οποιο έχει μια δύσκολη σχέση. Ως Thaumaturge έχει μερικές ικανότητες παραπάνω από τους κανονικούς ανθρώπους (όπως να βρίσκει ίχνη του παρελθόντος, μπορεί να νιώσει την ιστορία κάποιου από τα αντικείμενα που έχει αγγίξει και έχει επικοινωνία με την μορφή του "ελαττώματος" που τον διακατέχει, όπως επίσης μπορεί να βρει τα "ελαττώματα" των άλλων ανθρώπων και να τα αιχμαλωτίσει ελευθερώνοντας τον άνθρωπο από αυτό και κάνοντας την μορφή του ελαττώματος να τον υπηρετεί. Η πρώτη προσπάθεια να ελέγξει δευτερο Salutor -όπως ονομάζονται- ήταν καταστροφική φέρνοντας τον στα όρια να χάσει το μυαλό του και να αναζητήσει έναν αμφιλεγόμενο θεραπευτή προκειμένου να τον βοηθήσει. Ο απρόσμενος και ξαφνικός θάνατος του πατέρα του όμως θα τους φέρει και τους δυο πίσω στην Βαρσοβία της τσαρικής Ρωσίας όπου τα πράγματα είναι γενικά έκρυθμα. Από εκεί στην ουσία ξεκινάει το ταξίδι του Wictor και του θεραπευτή για να ερευνήσει τον θάνατο του πατέρα του αλλά και να πάρει το μόνο πράγμα που του άφησε στη διαθήκη του. Ένα Μαύρο Γροιμόριο. 

 

    Ένα παιχνίδι εκπληκτικής αισθητικής και ήχου (θεωρώ πως στο metacritic το ΑΔΙΚΟΥΝ ΞΑΚΑΘΑΡΑ με 74/100) με γραφικά που μέσα στα σπίτια φαίνονται σαν πραγματικά κουκλόσπιτα, έχει ένα μικρό στοιχειώδες zoom αλλά η οπτική του , αυτό το τύπου top-dawn που όπως είδα λέγεται isometric View μας δίνει μερικές πολύ όμορφες λήψεις. Τα side quest περιορίζονται στο να βρίσκεις κάτω αποκόμματα από εφημερίδες από εισιτήρια από διαφημίσεις, και αυτά είτε σου δίνουν το quest είτε είναι στοιχεία από κάποιο quest το οποιο είναι ΜΟΝΟ να πας να μαζέψεις κάποια σκίτσα ζωγραφικής (τα οποια θεωρώ πως είναι και collectibles και να τα μαζέψεις όλα) Κάθε τι που διαβάζεις και βρίσκεις σου δίνει ability points τα οποια από ένα σημείο και μετά και αφού είχα βαλει ότι με βόλευε μετά σχεδόν τα ξέχασα με αποτέλεσμα να χάσω κάποιες απαντήσεις γιατί δεν τα είχα μοιράσει στα Salutors μου. Προσωπικά μικρό το κακό. Random μάχες μετρημένες στα δάχτυλα, ενώ τα boss περιορίζονται στα salutors με το τελικό boss να είναι διαθέσιμο μόνο ανάλογα τις επιλογές σου. (Και φυσικά το έχασα) 

     Οι μάχες με τις κάρτες (πρώτη φορα παίζω turn base) απλή και ίσως λίγο απλοϊκή. Οι πρώτες ήταν λίγο στην τύχη, χωρίς πολύ πολύ σκέψη, αργότερα όμως έπρεπε λίγο να σκεφτώ και να υπολογίσω ποσό θα χάσω, πόση ζωή εχω, και αν με συμφέρει να φάω damage προκειμένου (κατά κάποιο τρόπο) να αφοπλίσω τον αντίπαλο και χωρίζεται σε  rounds. Οι δυνάμεις αυξάνονται με  thaumaturgy points και δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα πάντα. Αλλά επιλέγεις με βάση το πως θες να παίξεις. Μόνο σε μια μάχη έχασα 5-6 φορές μέχρι να τα καταφέρω. Εχω την εντύπωση ότι οι ειδικές δυνάμεις κάθε αντίπαλου ήταν λίγο random.  

    Βέβαια όταν μιλάμε για τέτοιας αισθητικής και αφήγησης παιχνίδι οι μάχες γίνονται δευτερεύουσας σημασίας όπως και τα λοιπά τεχνικά στοιχεία. Οι χαρακτήρες αλληλοεπιδρούν μαζί σου ανάλογα με τις επιλογές που έχεις κάνει. Μια σχετική ελευθέρια ως το προς το πως θα πας από περιοχή σε περιοχή και καταλαβαίνεις εύκολα αν είσαι η δεν είσαι για αυτό το σημείο. Αλλά αυτό το αντιμετώπισα μόνο μια φορα. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να ασχοληθώ με οτιδήποτε τεχνικό αφορα το παιχνίδι. Ο ήχος, η αφήγηση, οι χαρακτήρες, τα Salutors, οι σχέσεις μεταξύ των δυο αδερφιών αλλά και του θεραπευτή με τον Wictor, οι αποφάσεις που πρεπει να πάρεις, δίνουν μια ιστορία που αξίζει 

 

 

Από εμένα το παιχνίδι είναι ένα καθαρότατο 9/10 , μακάρι όταν βγει στις κοσνολες να πάρει την προσοχή που του αξίζει ώστε να έχουμε και κάποια συνέχεια του  ή κάποιο DLC . 

 To GamePlay Μου Βρισκεται ΕΔΩ 

 Lina The Sad Vampiress